mércores, 25 de xullo de 2018

PR-G 172 Ruta do Río Chanca



Distancia
7 km
Dificultade
Fácil
Tempo
2 horas
Tipo de Roteiro
Lineal
M.I.D.E.
1.2.1.2.
Inicio da ruta
N42° 26.071' W008° 46.921'
Final da ruta
N42° 27.816' W008° 44.518'
Descarga Roteiro
FOTOS



Dise que a Ruta do Río Chanca é a irmá pequena da PR-G 170 Ruta da Pedra e da Auga da que xa falaramos anteriormente neste blog; a verdade é que teñen moita similitude, rematan as dúas no mosteiro de Armenteira, e contando con dous coches recomendaría facer as dúas rutas xuntas para ter unha boa xornada de sendeirismo sen demasiada esixencia. Aínda que considerada menor en comparación coa Ruta da Pedra da Auga, a Ruta do Río Chanca atravesará viñedos e bosquetes de ribeira que farán da xornada unha experiencia moi agradable.




Tal vez o máis complicado de esta ruta é chegar ó punto de arranque; non é que sexa algo imposible pero estamos en terras de furanchos e entre pistiñas entre cepas de albariño pouco a pouco chegamos a Lores, punto de inicio e situado no concello de Meaño. Posiblemente o meu erro foi empregar o GPS, agora estou un tanto vago e tiro de coordenadas coas voltas que acaba xerando iso. Á volta continuei a estrada dereita e saín a estrada sen mais voltas nin problemas.





A igrexa de Lores funcionará como faro para o inicio da nosa ruta, o punto de arranque está baixo ela que está situada nun alto ben visible. O inicio situase xunto a unha pequena ponte sobre o río Chanca, hai espazo para aparcar en batería uns cinco ou seis coches. Adentrámonos e xa nos primeiros pasos damos á man esquerda con un enorme e fermoso muíño fariñeiro chamado Muíño de Daniel o Ferreiro. Será o primeiro dos 23 muíños que nos acompañarán na ruta; neste caso moi ben conservado.




Como podemos ver a ruta está perfectamente sinalizada, forma parte de unha serie de recorridos marcados e homologados de forma consecutiva e polo tanto as súas marcas están en perfecto estado, chan de zahorra nos primeiros quilómetros, bancos, valos, papeleiras e incluso iluminación. Dende o meu punto de vista un pouco despropósito para unha pateada, pero é a forma de potenciala. Estes dous primeiros dous quilómetros transcorren por unha zona moi humanizada, e na comarca do Salnés cando se fala de humanización falase de cepas de albariño; casiñas agro e sobre todo emparrado que no verán estará exuberante.




Neste primeiro tramo máis baixo da ruta é onde atopamos os muíños de maior tamaño, eran muíños de maquía. O seu funcionamento estaba baseado na maquía, unha porcentaxe de cereal que quedaba para o muiñeiro a cambio da moenda; era o sistema tradicional de emprego, o que podía diferir un pouquiño máis era o sistema de descarga de auga, como vemos nesta fotografía a auga dirixíase á muíño a través de unha canle chamada levada. En moitos casos e despois de abrir a chave a auga caía directamente sobre o rodicio do muíño, na miña zona é o máis común. Polo Salnés tamén se muíños de cuba, a auga depositase nunha gran piscina anexa o muíño que se empregará no momento de moer.




Cando levamos dous quilómetros de ruta aparecen as primeiras masas boscosas, para min é a parte máis agradable do recorrido, os restos dos muíños están mimetizados co entorno, a maioría en estado ruinoso. Dende que saímos de Lores apenas houbo metros chans, e é en continua e suave subida, agora si en época de calor agradécese a sombra pero tamén a humidade faranos suar.




O río Chanca é máis ben un pequeno regato, recorre ladeira abaixo o seu cauce serpenteando entre pequenas rochas e raíces de salgueiros. Como xa dixen anteriormente estamos camiñando por un entorno menos humanizado e algo máis natural; desapareceron bancos, luces e a maldita zahorra. Como se ve na fotografía camiñamos por un estreito e cómodo sendeiro entre un bosquete de ribeira, salgueiros, fentos, brións e algún cabaliño do demo serán xunto o balbordo das augas o noso compañeiro de viaxe.





No quilómetro cinco chegamos a unha pequena estrada de debemos atravesar; o cambio de paisaxe e total, camiñaremos por unha ancha pista pecuaria entre eucaliptais, este tipo de terreo acompañaranos ata practicamente o final do recorrido, e o mellor que podemos facer é pisar o acelerador e achegarnos á Armenteira. A chegada ó mesmo farase por un pequeno carreiro descendente a carón do muro que cerra o recinto do mosteiro.





O mosteiro de Armenteira é unha das xoias do románico galego e como xa o fixen noutras rutas como na ruta PR-G 170 Ruta da Pedra e da Auga, non me vou a para a describir as características de este estilo artístico. O que si me gusta é a lenda do seu fundador Ero de Armenteira do que xa falan as Cantigas de Santa María de Afonso X o Sabio. Ero de Armenteira fundara o mosteiro por petición da propia Virxe; el estaba con gañas de saber como era o Paraíso e continuamente lle demandaba a Virxe que llo deixase contemplar. Unha tarde saíu a pasear en torno a un río e quedou reflexionando baixo unha árbore mentres oía o cantar dun merlo. Ese trance durou 300 anos ata que volveu de novo a un mosteiro no que non o recoñecían.




A ruta do Río Chanca é moito máis interesante que as conclusións que poidades sacar destas liñas. Lineal e sinxela de camiñar, a miña magoa foi non ter outro coche de apoio e enlazala co PR-G 170 Ruta da Pedra e da Auga, máis fermosa que esta e que sería unha xornada de sendeirismo espectacular. No meu caso o que fixen foi desandar o andado.


Espero que vos guste e xa nos diredes!!!

martes, 1 de maio de 2018

PR-G 105 Muiños da Barosa



Distancia
2.3 km
Dificultade
Moi baixa
Tempo
0:45 minutos
Tipo de Roteiro
Circular
M.I.D.E.
1.1.2.1.
Inicio da ruta
N42° 33.294' W008° 37.956'
Descarga Roteiro
FOTOS


A muiñada da Barosa é un de eses lugares que colleu protagonismo como punto turístico en Galicia; un rinconciño fermoso para pasar un anaquiño contemplando un grupo de muíños colgados en unha pequena fervenza aproveitando a forza hidráulica que move os rodicios.





Certo é que esta ruta sinalizada non ten máis interese que a mesma postal dos muíños na fervenza, pero esta estampa é ben bela. A muiñada xa é o inicio do roteiros, pero a camiñada permítenos ter unha vista da fervenza dende a zona superior e camiñar por un pequeno sendeiro de río sen apenas dificultade; o que fai a esta ruta unha opción idónea para iniciar ós nenos no sendeirismo.






Chegar á muiñada da Barosa é moi sinxelo, pasando Caldas de Reis en dirección Pontevedra atopamos unha sinalización a man esquerda. En poucos metros hai un aparcadoiro e pouco máis abaixo o inicio da ruta. A primeira parada xa é a muiñada da Barosa, un lugar impresionante; o propio río Barosa descende a modo de fervenza sobre unhas enormes laxes. O río descende un desnivel de trinta metros movendo os rodicios de dezasete muíños de auga, o que o fai un recuncho ben lindo.





O resto da ruta non é que sexa fea, pero tampouco nos vai a sorprender. Alonxámonos dos muíños por un camiño ascendente deixando o río a nosa man dereita. En poucos metros gañamos altura e situámonos na zona superior da fervenza. Un pouquiño de esforzo pero valeu a pena chegar ata aquí e ter un punto de visión diferente pero moi fermoso da muiñada da Barosa.





Arriba chegamos a unha pequena estradiña local que debemos atravesar e xa quedan atrás os primeiros 500 metros, agora o único que debemos é seguir o curso do río. ö pouco de deixar atrás esta ponte da Bua atopamos un establecemento hostaleiro. Dende aí e ata a ponte San Breixo camiñaremos uns 700 metros por un sendeiro con vexetación de ribeira, camiño estreito, algo de herba ata chegar ó punto de retorno.





Chegados a ponte de San Breixo retornamos á anterior ponte pola ribeira contraria, agora río abaixo imos acompañados de salgueiros e ameneiros. Pronto chegamos ó final da andaina, nunha zona lúdica con algún banco e mesas para merendar coa compaña de algún pato.






Como vedes a ruta é un pequeno paseo para aproveitar o desvío ós muíños da Barosa, pero excelente para estirar as pernas e iniciar ós máis pequenos.

Xa nos diredes como vos foi!!!


sábado, 9 de decembro de 2017

PR-G 27 RUTA DE QUEGUAS



Distancia
7 Km
Dificultade
Moderada
Tempo
 2:30 horas
Tipo de Roteiro
Circular
M.I.D.E.
2.2.2.2.
Inicio da ruta
N41° 58.120' W008° 06.467'
Descarga Roteiro
FOTOS


Pola miña parte esta ruta foi unha mestura de temeridade e de andar por andar. En xaneiro de 2016 estaba por terras da Limia con toda a mañá libre e achegueime ata o Xurés para facer un par de rutiñas curtas; a primeira foi o PR-G 128 Ruta do Pan, e como son rutas curtas que se poden facer facilmente nunha xornada achegueime ata Queguas para facer esta outra ruta. Temeridade sí e ganas de andar por andar tamén, pois as condicións meteorolóxicas eran nefastas, orballo e moita néboa que ademais de impedirme coñecer unha ruta que pintaba fantástica, podería significar que me perdese no monte e xa sabemos o que isto pode significar a esta altitude. Prometo que volverei para facer a ruta en condicións e espero que vos teñades máis sentidiño ca min e non saiades a camiñar en malas condicións.







Queguas é unha de esas pequenas aldeas da montaña ourensá, situada a poucos quilómetros da fronteira portuguesa, esta pequena aldea no corazón do Xurés da inicio a unha pequena pero fermosa ruta de montaña. De carácter circular, este recorrido achegaranos a zona alta da serra, deleitándonos coas vistas do parque natural e con non demasiada sorte poderemos ver algo de fauna salvaxe ou grupos de vacas ou cabalos. Pequena ruta sen apenas quilómetros chans pero que con calma non presenta maior dificultade.






A arquitectura de Queguas non espertou en min demasiado interese, é unha pequena aldea de montaña agrupada con mestura de arquitectura popular coas comúns alteracións tamén populares a base de ladrillo e moito cemento. As súas rúas serán un avance do que será esta ruta, pendentes continuas que non darán descanso; non debemos esquecer que estamos ante un roteiro de montaña, pero ao mesmo tempo sen demasiada esixencia. Na zona alta de Queguas abandoamos definitivamente as pistas asfaltadas para adentrarnos no monte por uns sendeiros empedrados.






Estamos en pleno mes de xaneiro, nun inverno bastante chuvioso; os camiños que collemos despois de deixar Queguas semellan pequenos ríos, moita auga e moita lama que nos acompañará boa parte da xornada. Os camiños son os carreiros comúns de esta zona de Galicia, de uns dous metros de ancho pero en bastantes zonas cubertos de lousas de pedra. Esta característica fai que con auga sexan bastante esvaradíos, sendo de bastante axuda o uso de un bastón. Desde que deixamos Queguas non paramos de subir, e cando levemos un quilómetro de marcha chegaremos ás chamadas cuadras dos Carríns, restos de unhas casetas que empregaban poucos anos atrás para gardar o gando.






Dende as cortes dos Carríns iniciamos un novo treito de aproximadamente un quilómetro ata as cortes da carballeira, nada máis pasados os carríns vemos que o camiño perde inclinación, a zona é mais ou menos chan con bastante auga, o piso cheo de area e a contorna queimada polo lume; pasados eses primeiros cincocentos metros cambiamos o camiño por unha corredoira ascendente e cuberta de lousas; moi esvaradía pero fermosa de esas enmarcadas por uns balados cubertos por brións e líquenes e baixo unha espesa fraga de carballos e castiñeiros. Debemos ter moito coidado de non esvarar nas lousas molladas, pero a mestura de néboa, musgo e fraga espesa fixo do anaco un momento ben bonito.






As cortes da Carballeira son outro punto de inflexión da ruta, levamos camiñado uns dous quilómetros e estamos a uns 1000 metros de altitude. O Xurés é unha comarca de montaña que vive sobretodo da emigración e do seu gando. Características de esta montaña son as coñecidas vacas de raza cachena, de tamaño non moi grande pero de gran cornamenta. A maior parte do ano as vacas invernaban en Queguas, pero na primavera e no verán subíanse a montaña para que pacesen herba fresca. A función de estas cabanas era servir de cobixo tanto para animais como para gandeiros nesa tempada. Actualmente vemos que este grupo de cabanas está abandoado e  poucas gardan animais; tamén cambiaron a súa fisionomía substituíndo as cubertas de palla por antiestéticas uralitas; pero é que a  actividade agraria do centeo tamén parece que desapareceu da vida desta montaña.






Mentres subía pola pista que atravesa as cortes da Carballeira entre a néboa e numerosos carballos atopo a ermida da Ascensión, unha pequena capela de pedra a carón de un enorme carballo ideal para facer un pequeno alto no camiño. Estaba bastante canso, a ruta é pequena pero en esa mesma mañá xa recorrera a Ruta do Pan, estaba mollado, unha pendente non moi pronunciada pero sí continua, e moita humidade pasaron factura en mín. O recinto da ermida estaba rodeado por un pequeno murete cuberto de brión; o templo pequeno e de pedra con un tellado a dúas augas e con unha entrada principal a través de unha pequena porta con arco de medio punto, coroando unha pequena espadaña carente de campá; pero no que máis me fixei foi nun pequeno muro a modo de pórtico, semellante a un castro de tipo cangrexo. Sentei e descansei un anaco antes de proseguir.






As cortes das Carballeiras quedan atrás e continuamos o noso camiño, aínda nos queda outro quilómetro ascendente ata chegar ata a Casa da Moura. Ata este momento a verdade é que a climatoloxía non me molestou demasiado, pero dende as cabanas a verdade é que a ruta foi un pouco andar por andar só que co perigo de perderme na montaña. Pola parte de atrás das cabanas achamos un cruceiro de pedra e un sendeiro ascendente, por aí e por onde debemos continuar. A verdade é que cando recorrín esta ruta a sinalización era bastante aceptable e tan só debemos fixarnos un pouquiño nos cruces e en non confundir as marcas con outro trazado que nos leva a terras portuguesas. Os primeiros metros pican bastante para arriba pero camiñamos por unha pista ben definida que pouco a pouco se vai estreitando ó ir gañando altura, o característico non é a comodidade do camiño senón a vexetación; as árbores pouco a pouco van desaparecendo e a flora é a base de matogueiras, estamos na zona alta da serra e esta é a característica do Xurés, uces, toxos xestas e piornos sobre uns cumios redondeados con afloramentos de bolos graníticos que non puiden contemplar pola espesura da néboa.





A Casa da Moura é o punto intermedio do camiño e un novo elemento de interese nesta Ruta de Queguas. Galicia destaca entre outras cousas pola gran cantidade de elementos megalíticos. Esta Casa da Moura é un dos múltiples exemplos e posiblemente un dos dólmenes conservados a maior altitude. Os dolmenes eran túmulos funerarios do final do neolítico, unha pequena construción a base de varias laxes chamadas ortostatos e cubertas por unha superior. Esa construción chamada dolmen e que podemos contemplar estaba cuberta por terra formando unha pequena cova artificial onde depositar os restos funerarios. O que destaca deste xacemento é o seu nome, a Casa da Moura, toponimia que reflicte a crenza que había en Galicia nos pequenos seres máxicos, uns mouros ou trasnos que vagaban polo monte e vivían nestas mámoas. A crenza nestes feitos e coñecedores da avaricia dos mouros provocaron o espolio saqueo e violación continua das mámoas por parte da xente da zona na busca de tesouros ocultos.






A Casa da Moura ben sendo o punto intermedio da xornada, probablemente tamén o máis alto; esta zona ourensá non da sensación de altos cumios nin moita altura, pero estamos a unha altitude parella a dos coñecidos Lagos de Covadonga. Agora a marcha e ate case o final da andaina vólvese moi cómoda, amplas praderías de montaña e un camiño de carro moi ben definido, tan só teremos que ter en conta non confundir as marcas coas que nos conducen a outra pateada que remata en terras portuguesas. En falso chan imos perdendo altura e eu lamentándome de non poder disfrutar de estas vistas de montaña, as chocas das vacas escóitanse na espesura da brétema e tan só en algún claro podemos ver tanto vacas como cabalos pacendo.






Do que vai quedando da ruta non podo comentar moito máis debido as condicións climatolóxicas, para min só significou unha cómoda baixada por anchas pistas, pero seguro que en días soleados as vistas da serra do Xurés e as súas formacións graníticas farán a ruta moi agradable. Entre camiños e pasando por un curro de cabalos acabamos enlazando de novo o camiño polo que xa camiñaramos anteriormente á altura das casetas dos Carríns. Agora xa só queda desandar o camiño un quilómetro máis ata chegar a Queguas.






Esperemos que esta ruta fose do voso agrado e que teñades algo máis de cabeza ca min e non saiades ó monte con malas condicións meteorolóxicas. Xa nos diredes como vos foi!!!

martes, 25 de xullo de 2017

PR-G 116 Ruta do Con Negro - Arte ao Natural



Distancia
3,5 km
Dificultade
Fácil
Tempo
1 hora
Tipo de Roteiro
Lineal (pódese facer circular de xeito doado)
M.I.D.E.
1.2.2.1
Inicio da ruta
N42° 27.641' W008° 55.937'
Final da ruta
N42° 28.185' W008° 55.784'
Descarga Roteiro
FOTOS


A Ruta do Con Negro é unha de estas rutas que nos permiten coñecer un entorno natural único, con pouca contaminación humana e que nos fará pasar unha xornada agradable. Pode ser un roteiro curto e polo tanto unha boa opción e combinalo coa ruta do Adro Vello, tamén na zona de San Vicente do Mar. Rutiña curta, moi mariñeira e que camiñando uns centos de metros máis podemos facela circular sen problema ningún.





Para chegar ó inicio da ruta deberemos chegar ata a zona do Conchido en San Vicente do Mar, a mellor forma é seguir as indicacións do GPS, pero tamén podemos seguir as sinais que nos conducen ata o Hotel San Vicente; ó seu carón inicia a ruta. Para abaixo do hotel xa podemos ver un pequeno carreiro que tira casta abaixo e un cartel de inicio da ruta, arrancamos pegados ó muro do hotel e ó pouco tempo xa podemos ver a costa.





Estes primeiros 500 metros de ruta a través da zona do Conchido ímola facendo por anchos camiños rodeados de vexetación arbustiva; a medida que nos imos achegando ó mar o camiño vai gañando cada vez máis luz ata que chegamos a costa, na que a ruta volvese un verdadeiro escaparate. Podemos ver que á esquerda do camiño existe un valo que nos impide o paso, alí está emprazada unha batería militar con acceso restrinxido.





Como viñamos falando ó pasar 600 metros de marcha chegamos ó mar, agora o camiño tornase nun fermoso sendeiro costeiro e estreito. Estamos nunha zona de pouco cantil, e o pequeno sendeiro que tomará dirección norte estará formado a base de pequenas pedras ou laxes rodeadas de unha vexetación de costa bastante baixa. Esta senda mariñeira é moi cómoda de andar e permítenos disfrutar da parte exterior da ría de Arousa, pleno Atlántico presidido en todo momento pola illa de Sálvora.





Este debe de ser un dos poucos tramos das Rías Baixas sen estragar  pola man do home, multitude de pequenas calas, rochedos e pequenos baixos ou afloramentos de rocha entre as augas, posiblemente en tempo de verán sexa unha zona bastante concorrida de bañistas, pero na primavera que foi cando eu me acheguei ata esta zona estaba bastante liberada de xente. Unha de esas rochas que sobresaen das augas e o Con Negro, a carón de unha pequena praia co mesmo nome e tamén chamada o Con do Corvo, o Con Negro é unha espectacular rocha en unha paraxe ben fermosa. O entorno no que se rodea está cheo de pequenas praias con bastante pedra, dunas e moita vexetación costeira.




Pasamos o Con Negro e agora seguimos camiñando por un espléndido escaparate mariñeiro, o camiño será cómodo de andar, camiño carreteiro con bastante area que nos frea algo a marcha; estes camiños tan típicos da costa galega eran os que empregaban ata non fai moito tempo os veciños da zona para achegarse á costa cos seus carros de vacas coa intención de cargalos de algas coas que abonar os seus campos. A economía mariñeira das vilas pequenas estaba moi complementada coas labores agrícolas e calquera nutrinte era prezado para enriquecer as terras, si prestamos atención podemos ver os restos das rodeiras dos carros marcados nas rochas do camiño.





Dende o Con Negro aínda temos un quilómetro de continuas praias de area branca, bravas si cabe e das poucas que están a mar aberto na provincia de Pontevedra, pasaremos polas praias de Aguieira, Borreiro e Castiñeira, unhas pegadas a outras, salpicadas de cons e pouco humanizadas. Deberemos ter coidado de non saírnos da ruta para non estragar a flora da contorna.





A última praia pola que pasamos é a chamada de Castiñeira, e pola indumentaria dos poucos usuarios que había supoño que será nudista, intentei non molestar demasiado e continuei a ruta ata o final. Agora xa se deixa o mar de forma definitiva, continuase por un camiño ancho pero con algún desnivel ascendente ata o final da ruta. En 500 metros xa chegamos ás primeiras casas, e aquí tiven un pequeno error co gps e como non atopei marcas busquei o final da ruta pola miña conta dando un pequeno rodeo. Considero que sen importancia ó camiñar por zona asfaltada e entre un grupo de casas.





O trazado orixinal da ruta é lineal, e así a quixen conservar, pero continuando de fronte pola pista asfaltada e seguindo o mapa do gps chegaremos en dez minutos ó principio da ruta facendo un trazado circular. Tamén indicar que é unha rutiña moi pequena ideal para facer con nenos, pero si nos sabe a pouco a poucos metros arranca o PR- G 115 Adro Vello - Lembranzas da Historia, de características semellantes e que podemos enlazar facilmente ou achegarnos en coche.

Xa nos diredes como vos foi...



domingo, 26 de febreiro de 2017

PR-G 126 Ruta do Pan




Distancia
4,2 km
Dificultade
Media
Tempo
 1:30 horas
Tipo de Roteiro
Lineal
M.I.D.E.
1.2.2.2.
Inicio da ruta
N41° 57.922' W008° 08.585'
Descarga Roteiro
FOTOS


Buscando rutas por internet atopei este trazado chamado como A Ruta do Pan; as miñas expectativas sobre este pequeno recorrido sempre foron moi altas e aínda que pequeno recorre unha zona de media montaña na serra do Xures. A ruta está moi ben conservada e transcorre por camiños enlousados entre balados cubertos por verdes capas de brión. A ruta rematará en un espectacular mirador na chamada Casa do Frade, sobre o río Castro Laboreiro, punto que separa Galicia de Portugal.





A Ruta do Pan recorre o Parque Natural da Baixa Limia -  Serra do Xurés, situado no sur da provincia de Ourense e que limita co veciño Parque Nacional Peneda - Gerês xa en Portugal e formando entre os dous o único parque transfronteirizo de Europa. É unha zona de media montaña con presencia de grandes masas arbóreas e especies animais únicas como o lobo, a londra ou a vaca cachena.





O inicio da ruta está na entrimesa de Guxinde, ó final da aldea atopamos un cartel que sinala o arranque da pateada. Os primeiros metros serán entre as casa de Guxinde ata enlazar na parte baixa con un camiño de terra e moitas lousas de pedra. O día que elixín para facer a ruta orballaba un pouco e o camiño estaba completamente cheo de auga. Este tramo ten bastante desnivel e  entre as follas perdidas dos carballos e a gran cantidade de auga, as veces a modo de pequenos regos, facían o andar complicado e moi esvaradío, polo que recomendo facer sempre esta ruta en tempo seco.




En 500 metros rematamos o descenso e chegamos ó punto máis baixo da ruta, unha ponte de pedra cuberta de herba cruzamos o río Agro. Os seguintes 500 metros serán bastante chans, cruzaremos outra ponte tamén pechada por outra cancela e seguiremos por camiños a carón do río e bastante sombríos. Antes de comezar a subir localizamos a primeira derivación da xornada. A ruta está perfectamente sinalizada agás neste caso. A derivación remata nun muíño restaurado pero a poucos metros da ruta principal hai un cruce no que o poste de sinalización estaba no chan. Non tiña demasiado claro cal dos dous ramais coller e preferín dar volta a vía principal.





A partir de este lugar empezamos a ascender, en un quilómetro iremos gañando altura; o camiño tornase cada vez máis bonito, presenta os enlousados característicos do Xurés. Colocaban grandes laxes de pedra para aguantar do firme e non desfacer os camiños, como estamos vendo os desniveis rondan o 10% e a auga por momentos e nas zonas máis chans supera os dez centímetros; a pedra foi a solución para conseguir un camiño estable pero escorredizo. A carón fermosos muretes de pedra cubertos por brións e un fermoso bosque no que destacan os cerquiños e as súas follas espalladas polo chan.





A metade de ruta chegamos á aldea da Pereira, pouco antes de chegar xa imos vendo que a contorna cada vez está máis humanizada, aparecen os prados e as terras de labor. O gando é moi abundante nesta zona e a presenza de vacas e de ovellas coas súas chocas non deben sorprendernos. A aldea tocámola en un primeiro momento de resfilón, case esquivándoa, e continuando a ruta camiño da fronteira.




A Pereira queda atrás pero como dixen antes sería só a primeira pasada e eso débese a que ó pouco tempo de abandonar a aldea polo camiño principal chegamos a un cruce moi ben sinalizado e que abre camiño para unha nova derivación de por medio de un pequeno rodeo de un quilómetro aproximadamente volveranos a levar á Pereira. Como se pode ver no track da ruta eu non fixen a derivación en un primeiro momento, a ruta é lineal e a volta faise de novo polo mesmo camiño, así que este tramo deixeino para a volta.




Seguimos subindo e entramos en unha das zonas máis bonitas de todo o trazado, estamos camiñando pola zona do Mioto; o camiño aínda que con bastante auga e en continuo ascenso presenta o tramo mellor pavimentado, lousas ben cortadas e moi arregladiñas que fan moi agradable o camiñar. Aos lados balados de pedra húmidos e cubertos por brións e sobre eles multitude de carballos e de cerqueiros que ó perder as súas follas forman unha espectacular alfombra ocre.




A Gurita é a zona máis alta da ruta, xa queda menos de un quilómetro para rematar o recorrido e a contorna cambia totalmente. Non estamos a demasiada altura pero a masa arbórea desaparece e atopamos zonas de pastos e moito arbusto como xestas. Ata o final da ruta o único que nos queda é unha baixada ata a Casa do Frade. O día que elixín para coñecer a ruta probablemente non foi o mellor; abaixo chovía algo e arriba estaba todo cuberto por unha espesa nube. Este ten que ser un tramo de espectaculares vistas da serra e da zona portuguesa, cos característicos bolos graníticos do Xurés, pero eu isto só o supoño, por culpa da néboa non era capaz de ver máis alá de cen metros.




Chegamos ó final da ruta na chamada Casa do Frade, o punto final é un balcón natural que permite contemplar o fermoso río Castro Laboreiro. Dende o alto hai un remanso de paz, probablemente estamos observados por algún lobo ou corzo, pero a presenza humana é mínima. O río fai fronteira entre Galicia e Portugal, a coñecida raia administrativa que separa ós dous países. Uns metros máis abaixo hai uns muíños fariñeiros que lle dan o nome ó roteiro, pero un cartel desaconsella a baixada polo perigoso do trazado do camiño.




A ruta como tal xa está rematada e só nos queda desandar o andado cara Guxinde con coidado de non escorrer nas lousas do camiño. Si recordamos ó pouco de pasar a aldea da Pereira atopamos unha pequena derivación, pois a volta é o momento para coñecela, un camiño que rodea a aldea e remata recorrendo as súas rúas. Nada de outro mundo pero que nos cambiará o camiño. É certo que non está no track, pero non ten perda, iso si hai que prestar atención as marcas e seguir só as que indican derivación, xa sabedes as que están cruzadas por unha liña oblicua, pois na Pereira atopamos marcas de outra ruta que nos poden enganar e facer saírnos da ruta principal como foi o noso caso. 




Xa nos diredes como vos foi nesta fermosa ruta!!!