domingo 04 setembro 2016

Senda Costeira Caión - Baldaio



Distancia
6,5 km
Dificultade
Baixa
Tempo
2 horas
Tipo de Roteiro
Lineal
M.I.D.E.
1.2.1.2.
Inicio da ruta
N43° 19.092' W008° 36.360'
Final da ruta
N43° 17.907' W008° 39.750'
Descarga Roteiro
FOTOS


Entre a vila de Caíon e a praia de Baldaio ábrese unha cómoda pista litoral que nos permite disfrutar de un tramo da costa bergantiñana espectacular. A totalidade da andaina está aberta ó mar, sendo un escaparate de acantilados, praias e das illas Sisargas. En sí o traxecto non ten complicación ningunha e pode facelo calquera persoa, animádevos e visitaredes de forma cómoda unha costa espectacular.





A vila de Caión aínda que de pequeno tamaño, é unha das vilas máis coñecidas da costa coruñesa. Situada nunha pequena península ten cara o seu leste un pequeno porto pesqueiro, deixando para o seu oeste a súa brava praia e o sentido da Nosa marcha. O punto de arranque situámolo na súa praza, formada por un grupo de casas e ademais pola Igrexa do Socorro, na que destaca a súa fachada plateresca. Pechando a praza tamén está o Pazo dos Condes de Graxal de mediados do século XVI, señores de Montaos e moradores desta vila que acabaron fundando a carón da igrexa o antigo mosteiro de Santo Agostiño.





Iniciamos pois así a nosa andaina tomando a rúa que arranca a carón da igrexa, daranos paso a un paseo marítimo que recorre a praia de Caión. Durante 700 metros iremos camiñando a carón da praia. En días de inverno poderemos ver a multitude de surfistas disfrutando das ondas nas súas augas. ë unha praia grande de areas finas e bastante concorrida no verán polas xentes da zona.




Ao final da praia atopamos un pequeno aparcamento e unha área recreativa, atravesámola e damos de cheo con unha ancha pista de terra pola que poderían transitar sen problemas calquera tipo de vehículo, e de feito é así, non é o máis habitual pero algún coche podemos atopar. O camiño é ancho e moi plano polo que podemos ter unha boa marcha.





A verdade é que pouca perda ten o camiño, cómodo de andar como se pode ver na fotografía e practicamente sen ningún cruce que nos faga dubidar en ningún momento. O atractivo da ruta son as formidables vistas ó mar. Sen perigo de que chegue ata nós, xa que a distancia é considerable. ó longo da marcha perderemos a nosa vista no horizonte, sempre coa presenza das illas Sisargas ó lonxe. Como dixen apenas ten cruce algún este trazado, tan só prestar atención na aldea de Leira e pouco antes de chegar á Pedra do Sal.





A Pedra do Sal é o punto máis alto da ruta; dende o alto e antes de adentrarnos nas súas rúas vemos ó lonxe a enorme praia de Baldaio e a súa lagoa. Quédanos menos de un quilómetro que o pasaremos observando o areal; praia aberta que mira cara o Golfo Ártabro e unha das máis largas de Galicia con case catro quilómetros. O ideal é facer a ruta en tempo de inverno, en un de eses días fríos despexados e de pouco vento que nos permiten ver as olas do mar cabalgando sobre os baixos e estrelándose contra os cantís da costa, ou contra a area da praia. Baldaio e Razo forman unha praia brava e perigosa. Un pracer para a multitude de surfistas que veremos sobre as olas de Baldaio.






O punto final da ruta está en unha caseta de observación ornitolóxica. Chegamos a Baldaio, lugar no que destaca a súa praia; pero si cabe é máis importante a súa marisma; unha enorme lagoa de auga salgada co unha pequena saída ó mar e no que invernan multitude de paxariños como gaivotas, garzas, cormoráns, correlimos, mazaricos ou garabitas. A lagoa de Baldaio é un lugar protexido grazas ó esforzo dos seus veciños, moi rica en berberecho e complemento da economía local que nos anos 70 foi lugar de enfrontamentos coa Garda Civil ao querer instalar alí unha areeira. Agora é un lugar de descanso para as aves, pero a costa da morte de unha rapaza ferida de bala.





Agora tan só queda dar volta cara Caión e desandar o andado. Xa nos diredes como vos foi!!!!

martes 12 xullo 2016

Ruta das Insuas do Miño



Distancia
5 km
Dificultade
Moi fácil
Tempo
1 hora
Tipo de Roteiro
Circular
M.I.D.E.
1.2.1.1.
Inicio da ruta
N43° 06.932' W007° 36.996'
Descarga Roteiro
FOTOS


Cando pensamos en facer unha ruta de sendeirismo a maioría pensamos na montaña, si pensamos en illas a cabeza váísenos para a costa, pois ben, na Terra Cha podemos facer unha pequena ruta de sendeirismo por illas fluviais no río Miño; sinxeliña, bonita e mostrándonos posibilidades que posiblemente nunca contemplaramos. Ademais polas súas características esta é unha de esas rutas que se adaptan perfectamente ós nenos máis pequenos e que lles pode servir como inicio en esta actividade.





Na mesma vila de Rábade imos a atopar na antiga casa consistorial a chamada Casa das Insuas, un local cultural e de interpretación das Terras do Miño, que nos poden servir como punto de arranque da nosa ruta. É certo que unha ruta curtiña e moi sinxela de recorrer, pero está ubicada na Reserva da Biosfera Terras de Miño, e a súa flora e fauna farán de esta pateada unha saída que recordaremos.





Pasos abaixo da Casa das Insuas atopamos a vella ponte de Rábade que da acceso ó concello de Outeiro de Rei; de orixe romano actualmente ten trazas medievais con sete arcos apuntados de granito igual que os tallamares e en cachotería o resto da construción. Antigamente era un lugar de cobro de pontádego, pero hoxe en día como é normal o paso e libre prestando tan só atención ao paso de algún coche.




Dámoslle as costas a ponte e continuamos ou empezamos a marcha por un estreito sendeiro que transita pegado ó río Miño; durante quilómetro e medio será o noso compañeiro quedando sempre pola nosa dereita. Rábade sempre foi lugar de paso, e ó longo da ruta imos pasar por debaixo de dúas pontes máis, primeiro a do ferrocarril e despois a da autovía.





Ó pasar por debaixo da ponte do ferrocarril o sendeiro afastase da zona máis humanizada, entramos en unha zona semellante a anterior pero con máis presenza de vexetación de ribeira, o camiño sigue sendo estreito e encantador, ós nosos lados salgueiros, ameneiros, freixos, bidueiros ou pradairos. A trama do camiño estaba tapizada por follas secas que co noso andar chiscaban facendo do tramo algo realmente relaxante.





A Reserva da Biosfera das Terras do Miño sitúanse no curso alto do río. Por norma xeral o primeiro treito de un río é unha zona con bastante corrente e erosión acusada. Neste caso o Miño parece estar discorrendo de forma anómala. A comarca da Terra Cha como o seu nome indica é unha chaira con pouco desnivel e onde abundan as lagoas. A ausencia de pendente orixina que o río discorra a pouca velocidade e en un cauce con pouca profundidade. Estas características orixinan que o río non sexa capaz de arrastrar os sedimentos augas abaixo e quedan depositados nas ribeiras formando aluvións. Ano tras ano a area depositada vai crecendo chegando a formar verdadeiras barreiras para o río, o cal debe buscar camiño formando diferentes brazos; o terreo que emerxe entre as diferentes canles son as illas aluviais como son neste caso as insuas do Miño.






Xa levamos quilómetro e medio de camiñata  e chegamos a unha ponte que nos dirixe cara as insuas; a ruta non está demasiado sinalizada pero aquí si que vemos claramente unha frecha. As insuas do Miño están formadas por un arquipélago de tres unidades, a primeira é a illa de Abaixo, que non pisaremos pero que podemos ver xa dende a ponte da autovía; a segunda é a illa de Trabanca, e a que nos camiñaremos é a maior das illas a chamada de San Roque; enorme e que recorreremos parcialmente. Rábade é un concello minúsculo, practicamente a localidade e en este punto imos a deixalo xa ata o final da ruta para entrar no veciño Castro de Rei.




A insua de San Roque permítenos recorrer unha fermosura de bosque que combina trazos de vexetación de ribeira como é lóxico e por outra parte trazos da Terra Cha. Ó entrar atopamos enormes prados, aínda que sexa unha illa´está moi humanizada e estamos nunha bisbarra moi gandeira, seguimos o camiño e adentrase o cómodo camiño por un pequeno bosque de bidueiros, pradairos, carballos e destacan os acivros, especie de montaña que parece que tamén prenderon de forma moi bonita por estas zonas. Ás beiras dos camiños encontramos os típicos chantos chairegos; valos ou cerramentos de laxas de pedra que delimitan os campos.




Outra ponte devólvenos ó continente, deixamos atrás a insua de San Roque atravesando o chamado río Negro; este non é máis que un dos brazos do río Miño que envolve a insua de San Roque pola ribeira leste. Agora nós teremos que volver ata a ponte de Rábade, o sentido será o contrario deixando o río outra vez pola man dereita. Os camiños son semellantes ós de ida só que nesta parte de Outeiro de Rei quizais vexamos máis prado e explotacións agrícolas.





Teremos que recorrer este camiño ata que morra na estrada que une Rábade con Castro Ribeiras de Lea. Si prestamos atención tamén e frecuente ver fauna de ribeira, diferentes paxariños, parrulos nadando no río, algunha cobriña ou sapos e píntegas. Destaca como é lóxico o aproveitamento que a xente facía antigamente dos recursos que lles prestaba o río e unha fonte moi cobizada era a pesca. As troitas que  moi abondosas pero si prestamos atención ó río podemos ver uns pequenos muros que case non emerxen das augas; son os caneiros, construcións que rematan nun pequeno paso onde se lle colocaba unha pequena rede armada nun forcado para recoller as anguías que caían nel.





Desde que cheguemos á estrada tan só nos resta recorrer os poucos metros que separan este lugar de Rábade. Dende o mesmo cruce xa vemos o enorme muíño de Serafín, deixámolo atrás e non lle facemos demasiado caso ó track, xa que eu a poucos metros do muíño tentei buscar o río, por un antigo camiño que xa recorrera anos atrás, pero o que me atopei foron ortigas e silvas coas súas consecuencias durante horas; non paga a pena desviarse e continuaremos uns 500 metros pola pouco transitada estrada rural pasando pola fonte da Pinguela e o pazo de Mirapeixe, para volver a cruzar o Miño pola ponte vella e chegar ó final na Casa da Insua.




Animádevos a facer esta pequena ruta, é verdadeiramente fermosa, descubriredes a Reserva da Biosfera das Terras do Miño, e será ideal para iniciar no sendeirismo ós máis cativos.


luns 16 maio 2016

PR-G 126 Ruta dos miradoiros Lobeira - Faro das Lúas.



Distancia
5 km
Dificultade
Baixa
Tempo
1:15
Tipo de Roteiro
Lineal
M.I.D.E.
1.2.1.2.
Inicio da ruta
N42° 33.447' W008° 46.797'
Final da ruta
N42° 33.828' W008° 45.716'
Descarga Roteiro
FOTOS


O PR-G Ruta dos miradoiros Lobeira - Faro das Lúas e unha das rutas de sendeirismo máis antigas do Salnés, ou polo menos en canto ao que se refire a súa sinalización. Unha ruta sosa que percorre tramos ascendentes flanqueados por eucaliptais pero coa guinda de un par de miradoiros que son un pretexto máis que suficientes para facer a ruta, dous balcóns con vistas privilexiadas da ría de Arousa na súa totalidade.





A parroquia de András é unha pequena aldea do interior do concello de Vilanova de Arousa; buscaremos a súa igrexa onde podemos deixar o coche nas súas inmediacións e acendemos o gps para iniciar a ruta. Creo que este é un bo lugar para comezar a marcha, despois de darlle unha volta ó templo iniciamos a ruta subindo pola pequena pista na busca do cartel de inicio de ruta.





Si se sigue o track tal e como volo presento eu a carón de onde se marca o inicio da ruta adentramonos en unha pequena devesa de piñeiros, o certo é que eu seguín un track pouco detallado e era o sentido que me indicaba, a verdade é que non o recomendo para nada, si que nos separamos da estrada e de algún coche perdido, pero a traza de sendeiro é inexistente, un monte bastante sucio que non nos vai a reportar nada. Así que en lugar de adentrarnos no monte á altura do cemiterio, seguimos a estrada ata chegar coas primeiras casas.





Queda atrás este piñeiral e tocamos un grupiño de casas de András, agora a paisaxe cambia completamente, transitamos por pistas asfaltadas a carón das famosas viñas de albariño. O campo de visión é enorme chegando a ver claramente e non moi lonxe a ría de Arousa. Neste tempo, na primavera, as viñas están cubertas de follas novas formando un verdadeiro mar verde. Pouco a pouco seguimos andando ata chegar na zona alta ó fin da pista e das casas para continuar por unha vía de terra ascendente.





A primeira das paradas é o Faro das Lúas, para chegar a este primeiro miradoiro debemos de continuar por unha pista ancha de terra entre piñeiros, moitas xestas e algunha que outra mimosa. Este tramo ten algunha sinal de sendeirismo en branco e amarelo, pero practicamente en todo o tramos iremos a carón de uns tubos amarelos que deben de empregarse para as canalizacións de gas. Pouco a pouco iremos gañando altura ata atopar ao lonxe entre as árbores xa o miradoiro do Faro das Lúas. En pouco chegamos, pero aínda que a ruta é fácil e apta para calquera persoa, para poder desfrutala o mellor é tomar a subida con calma.




Pasados os dous quilómetros de andaina chegamos ó Faro das Lúas, unha enorme torre de base cadrada que funciona como miradoiro. Esta torre a base de cachotería está coroada por unha enorme escultura de aceiro inoxidable realizada polo artista arousán Manolo Chazo en 2002 e na que se representan tres lúas en cuarto minguante que reflexan os raios do sol de forma distinta dependendo da altura do mesmo. Probablemente o nome alí non nos di nada, pero dende que o coñecemos dende practicamente calquera lugar da ría de Arousa veremos un pequeno destello na zona que nos recorda a un faro.





Pero a razón en si do Faro das Lúas e o seu miradoiro, podemos subir á torre grazas a unhas escaleiras e dende alí e apoiándonos en unha balconada podemos ver dende o alto a práctica totalidade da ría de Arousa, os diferentes portos, as súas illas e os enormes viñedos, tan só por esta postal paga a pena subir; pero si lle damos as costas ó mar teremos ante nós o Lobeira, a seguinte parada do día e si cabe aínda máis espectacular.





Continuamos a marcha en dirección ó Lobeira, pistas anchas e de pouco interese paisaxístico, en sí dende un miradoiro ó outro poderíamos chegar rapidamente pero o trazado da ruta o que fai e rodear o pico para que a subida se faga si cabe máis levadeira. En un par de quilómetros por cómodos camiños chegamos á base do Lobeira, o lugar onde se poden estacionar os coches.




O Lobeira non é só coñecido por apaixoantes finais en alto da Volta Ciclista a España, ao Longo da historia foi un lugar importante pola presenza de un antigo castelo que xa dende a Idade Media controlaba o Salnés, de este recinto defensivo do que se di que incluso buscou pousada a raíña Urraca tan só quedan os restos das súas pedras. Agora no alto o que podemos ver é unha gran cruz que construíu o almirantazgo británico en 1896 como recordo ós seus náufragos, en especiais ós do Serpent que afundira pouco antes nas costas de Camariñas.





Pero o que realmente destaca do Lobeira é o seu miradoiro, dende o alto, a case 300 metros de altitude podemos abrazar a ría de Arousa; o Faro das Lúas semella pequeno e podemos pasarnos unha tarde contemplando cada un dos portos arousáns, as súas illas, as bateas e quilómetros de interior da provincia pontevedresa.




Como podedes ver este roteiro en si non ten demasiado interese paisaxístico, pero a espectacularidade dos seus miradoiros xustifican de maneira sobrada esta ruta para unha tarde.


Xa nos diredes como vos foi

xoves 11 febreiro 2016

PR-G 170 Ruta da pedra e da auga


Distancia
6,5 km
Dificultade
Baixa
Tempo
1:30
Tipo de Roteiro
Lineal
M.I.D.E.
1.2.2.2.
Inicio da ruta
N42 29.585 W008 46.480
Final da ruta
N42 27.851 W008 44.547
Descarga Roteiro
FOTOS



A comarca do Salnés é unha das zonas con maior interese turístico de Galicia; para seguir potenciando o atractivo da comarca nos últimos meses homologaron unha serie de rutas de sendeirismo que se sumaban as que xa estaban dadas de alta.





Cando cheguei ao Salnés pensei en adicar unha tarde á semana a coñecer a comarca coas miñas botas; existen unha serie de rutas sinalizadas das que a máis coñecida é a o PR-G 170 Ruta da pedra e da auga. Posiblemente como todos no momento de buscar unha ruta sempre nos ven a cabeza a máis mediatica e esta é de sobra coñecida por todos ao saír todos os anos nos medios informativos ao ser a escollida polo presidente Rajoy para estirar as pernas; pero ¿É recomendable esta ruta? Totalmente.






A ruta que imos a camiñar en esta entrada é a mestura de dous sendeiros que recorren un par de concellos, por unha parte está a ruta dos muíños de Ribadumia e a ruta da pedra e da auga de Meis, as dúas están conectadas e forman un único recorrido sinalizado. Iniciamos a pateada a carón do restaurante Os Castaños en  Barrantes, xusto de lado da rotonda da saída da autoestrada do Salnés. Dende un primeiro momento xa vemos que é unha vía perfectamente sinalizada, paneis indicativos ao principio e onde hai algo que salientar, sinais brancas e amarelas e unha serie de puntos de luz de madeira que nos guían parte do recorrido; a verdade é que está moi ben sinalizada (abril de 2015).






Os primeiros dous quilómetros e medio da ruta farémolos polo concello de Ribadumia, seguimos o río Armenteira en sentido ascendente entre multitude de campos de cultivo, posiblemente esta primeira metade da ruta sexa a parte máis sosa, camiñamos sempre acompañados de viñedos e co continuo murmullo das augas do Armenteira. Dende o principio quédanos claro o nome de esta ruta, pois a presenza de muíños de auga é continua.






Antes de apartarnos da zona máis humanizada temos que atravesar a estrada por un par de pasos para peóns, o certo é que é o único punto en todo o trazado onde temos que ter un mínimo de coidado. Cara o outro lado da estrada entramos no concello de Meis, con un trazado semellante aínda que pouco a pouco abandonado os terreos de albariño para ir pouco a pouco adentrándonos no monte. O sendeiro sigue a ser totalmente chan  aparecendo xa entre os muíños as árbores características dos bosques de ribeira.






O ecuador da ruta é a chamada Aldea Labrega, unha especie de merendeiro a carón do río no que tamén se atopa un local de hostalería co mesmo nome. Por esta zona chámana os Muíños de Meis, e isto é por un grupo de muíños en cadea que se sitúan neste lugar. Ademáis hai un pequeno recuncho onde se representa unha aldea tradicional de pedra labrada pola escola de cantería da Deputación de Pontevedra. Esta é unha boa zona para facer unha pequena parada antes de continuar a marcha.






Queda atrás a Aldea Labrega e xa nos adentramos no bosque ata o final da ruta, en un principio seguimos camiñando por cómodos sendeiros entre carballos, castaños ou bidueiros; os muíños seguen aparecendo a cada paso e é que dende Barrantes ata Armenteira hai máis de unha trintena de estas construcións ao longo do río, uns grandes e de varias moas como se pode ver en esta fotografía, outros máis pequenos con un só rodicio, tamén os hai para moer gran ou ben serras hidráulicas ou mazos de unha pequena ferrería, o certo é que a enerxía hidráulica era aproveitada en calquera recuncho do camiño






Dende fai bastante tempo xa estamos camiñando por bosque pero como vemos cada vez a fraga tornase máis espesa, tamén e ata Armenteira os camiños estréitanse moito e cada vez pican máis costa arriba. Este con moita diferenza é o tramo máis bonito de toda a andaina, o baixar do río buscando camiño entre as pedras, os carballos vestidos con espesos brións, o trazado do sendeiro entre pedras e muíños fai que sexa unha paraxe espectacular, tan só falta algún trasno que aínda nos alegre algo máis a marcha.






Este tramo ascendente é un dos rincóns máis bonitos da zona, con coidado de non esvarar en ningunha pedra ímonos dirixindo cara o final da ruta; pese ao ascenso e a que o sendeiro se estreita entre as rochas é un treito doado de facer e moi recomendable. A medida que ascendemos a luz aumenta e chegamos aos campos de cultivo da aldea de Armenteira, a ruta practicamente está rematada e réstannos unha centea de metros chans ata chegar ao mosteiro.







Chegamos a Armenteira, o lugar onde di a tradición que vivía o monxe Ero, relixioso que lle pediu a Virxe que lle mostrara o Paraíso en multitude de ocasións; relatan as Cantigas de Santa María que Ero quedou escoitando o asubío de un paxariño durante 300 anos, tras iso volveu ao mosteiro e loxicamente todo cambiara en eses 300 anos. Sexa como fose, o mosteiro de Armenteira é un de eses mosteiros a visitar en Galicia, plenomedieval e marcada pola simpleza de liñas cistercienses, nada de ornamentación que poidan distraer pero de gran beleza. Tamén é de destacar o seu claustro, de estilo renacentista e digno de visitar.







Dende aquí animámosvos a que coñezades esta magnifica ruta e xa nos diredes como vos foi!!!!



domingo 03 xaneiro 2016

Río Mandeo; Chelo - Zarzo


Distancia
7,5 Km
Dificultade
Fácil
Tempo
 2:00
Tipo de Roteiro
Circular
M.I.D.E.
1.2.2.2.
BTT
Non  Apta
Inicio da ruta
N43 15.844 W008 09.918             
Descarga Roteiro
FOTOS


O río Mandeo é o corazón de unha multitude de roteiros de sendeirismo; neste caso non recorremos unha ruta sinalizada como tal, pero sí que este roteiro é un clásico na comarca das Mariñas. Unha pequena ruta circular que nos adentrará por un fermoso e antigo bosque de ribeira que nos fará retroceder unha miltitude de anos. Aproveitamos a sinalización de diversas rutas para sair de Chelo ata a central das Pías, volvendo pola ribeira contraria. Seguro que vos vai a gustar...




Chelo é un de eses lugares con encanto, un refuxio de pesca do río Mandeo no que podemos atopar unha pequena área de esparcimento a carón de unha pequena presa que regula o caudal do río. Tamén hai un centro de interpretación onde nos facilitarán información das diferentes rutas sinalizadas do río Mandeo. Nós tiramos polo fácil e posiblemente fose unha das opcións máis fermosas das que podíamos valorar no río Mandeo.





Deixamos o coche estacionado onde morre a estrada e sin cruzar o Mandeo tomamos o camiño que pasa a carón do centro de interpretación, o resto é facil, seguir para adiante ata chegar a central de Zarzo. En pouco máis de tres quilómetros adentraremonos nunha espesa fraga na que o único que falta e que nos atopemos con algun trasno ou fadas encantadoras.





Deixamos atrás a aula de interpretación do Mandeo e o camiño xa pouco a pouco se vai estreitando, discorre paralelo ao río, e debemos de mantelo sempre a nosa esquerda. O sendeiro esta cheo de follas e pequenas pozas durante todo o ano, e un sendeiro cómodo de andas pero con bastantes pedriñas ou raices que nos poden facer perder o equilibrio nun momento de descuido. O camiño cruzase continuamente con outros pequenos sendeiros, todos eles morren a carón do río polo que non temos problemas de perdida.






A central do Zarzo e o punto de inflexión da ruta, en ese lugar damos a volta e retornamos pola ribeira oposta de Mandeo. Antes de chegar deberemos cruzar o río por unha das tres pontes que atravesan o Mandeo. A carón da central sae unha pista ascendente pola que continuaremos a nosa marcha. Agora o sendeiro é un pouquiño máis técnico, pero sigue sendo moi asequible incluso para nenos. A senda apartase un pouquiño da ribeira do río, vai un pouquiño máis alta pero sigue a ser un sendeiro sin perda algunha.





A pouco máis de un quilómetro de acabar a pateada pasamos a carón das ruinas de duas vellas casas, hoxe en día non son nada, pero nos anos 30 do século XX estas edificacións formaban un importante balneario chamado Bocelo. Unha das estructuras estaba adicada aos baños de augas sulfurosas, ainda podemos ver restos das bañeiras e da caldeira. O outro eduficio era a hospedería dos bañistas. Un incendio arrasou por completo nos anos 40 o balneario e xa non volviu a estar operativo. Podemos ver aínda unha pequena fonte á que poderemos acceder baixando tres chanzos, o cheiro a ovos podres delatan a sua carga sulfurosa.





Continuamos camiño e xa logo estamos de novo en Chelo o camiño pouco a pouco vaise achegando de novo ao Mandeo. A final da etapa é eun unha pequena área de esparcemento que hai a carón de unha pequena presa. Tan só queda cruzar de novo o Mandeo e xa estamos de novo no inicio da ruta.





Animádevos que vos gustará, e xa nos diredes!!!

xoves 03 decembro 2015

Courel; Vilamor - Froxan - Vilamor


Distancia
13 km
Dificultade
Fácil
Tempo
4:00 horas
Tipo de Roteiro
Circular
M.I.D.E.
1.2.2.3.
Inicio da ruta
N42 34.086 W007 13.934
Descarga Roteiro
FOTOS


Xa polo nome apetece, verdade, non me digades que Vilamor non é un nome bonito para unha aldea. Pois así é como se chama a vila a que nos diriximos para arrancar a pateada por esta fermosa ruta. Enclavada no corazón da serra do Courel imos recorrendo un terreo cómodo, con desniveis pouco pronunciados para ser unha zona de montaña, camiñando por carreiros tapizados de follas, por enormes soutos e fragas, piñeirais espectaculares ou bosques de sobreiras, ahhh sen olvidar os castros, as coidadas aldeas os miradores ou o río Lor. Como vedes unha ruta ben completiña pero sen dúbida que permanecerá nas nosas retinas durante moito tempo.





Vilamor é unha de esas aldeas con encanto situada a media ladeira, unha de tantas das que podemos atopar na serra do Courel. A nosa ruta arranca a carón da pequena estrada que da acceso a Vilamor, por debaixo da igrexa e fronte a un establecemento de aloxamento rural. A visita a aldea imos a deixala para o final do recorrido e buscamos o inicio ao lado de un cartelón de madeira que nos describe con bastante detalle a nosa andaina.





O camiño iniciase por unha pista descendente que busca o curso do río Lor, dende o principio xa vemos que esta ruta pasará por lugares espectaculares, e é que as rutas polo Courel, ou Caurel como lle chaman na zona sempre son bonitas para o camiñante. Pouco a pouco imos baixando entre carballos e castiñeiros cargándosenos as pernas, e é que os desniveis son bastante acusados. A medida que perdemos altura o camiño vai cerrándose un pouco, pero tampouco non será algo polo que teñamos que preocuparnos. A nós fíxosenos un tramo moi acolledor grazas a compaña de un par de cadeliños xoguetóns que nos acompañaron uns metros.





Antes de chegar ao Lor xa escoitamos os seu murmullo dende a distancia, e entre as copas das arbores xa vemos a ponte de Vilar ou da Rastradoira. Este é o paso que nos permite chegar á outra ribeira. O Lor é o principal río do Courel, e vertebrador de multitude de roteiros ata que chega ao Sen en Augasmestas. Nos deberemos continuar polo mesmo camiño na busca de Vilar de Lor. Xa levamos un quilómetro e uns 250 metros de desnivel negativo. Agora toca subir.





Ata Vilar de Lor queda outro quilómetro ascendente, non temos que preocuparnos por que non ten o desnivel da anterior baixada, e xa sabemos como debemos facer estes treitos, con calma e disfrutando da contorna. E en este caso imos a subir polo souto de Vilar, un dos máis grandes e mellor coidados do Courel. A importancia dos castiñeiros na montaña é máxima, a venda de castañas é un dos complementos máis importantes na economía das familias da zona; os soutos están coidados e limpos e ninguén nos vai a dicir nada por coller unha presa de castañas, pero temos que ter claro que estes froitos teñen dono e apañalas a caldeiros é un roubo para os veciños. Si queremos probalas o mellor que podemos facer é achegarnos a festa da castaña que se celebra en novembro.





Vilar de Lor está practicamente abandonada ata non fai moito tempo tan só vivía un veciño, persoa bastante peculiar que rexenta un pequeno museo de material que foi traballando coas súas mans e algún aparello de labranza. Ademais da Fonte da Saúde, da que se dí que cura doenzas e cumpre desexos, esta pequena aldea móstranos a arquitectura típica das aldeas de montaña. Deixamos atrás Vilar de Lor e camiñamos por unha pequena vía crucis que vai camiño de unha pequena hermida no alto das montañas. Chegamos a capela de San Roque por un cómodo camiño entre pequenos valados de pedra que delimitan os campos de cultivo de Vilar e sobre todo impiden que o gando ande incontrolado. Esta pequena capela de San Roque tan só se emprega nos días de festa e .a que se chega percorrendo o vía crucis. E pequena, practicamente onde só entra un crego, pequena construción de montaña, a modo de cabana e co seu fronte occidental aberto e coroado por unha pequena campá; o certo é que non vos deixará indiferentes.




Para chegar ata esta capela de San Roque tivemos que facer antes unha pequena derivación, apartarnos da vía principal uns metros; sí continuamos uns metros máis alá da hermida entramos no castro de Vilar, un dos mellores conservados de todo o Courel e situado na altura sobre un meandro do río Lor. O castro é unha atalaia espectacular e estivo habitada a partir do século II. Del consérvanse os restos de algunha das vivendas e os muros defensivos.





Desandamos esta pequena derivación e continuamos a marcha pola ruta principal que durante aproximadamente un quilómetro e medio será de forma descendente buscando as ribeiras do Lor. A primeira parte de este treito transcorre polo chamado piñeiral de Abraído; monte de explotación comunal que empregaban os veciños de Vilar para abastecerse de madeira, agora as marxes da senda non están flanqueadas por carballos nin castiñeiros, pero este piñeiral o que nos permite é contemplar a fermosa garganta que forma o río mentres imos perdendo altura. O segundo treito e xa máis próximo ao Lor tornase máis sombrío e a flora vólvese outra vez atlántica, agora camiñamos por tremendos cortados no monte con restos de frecuentes desprendementos de pedras, unha zona ben bonita que remata no mesmo río para atravesalo a través da ponte do Bao.




Despois de cruzar o Lor pola ponte do Bao comezamos de novo a subir de forma pouco pronunciada na busca da aldea de Froxán que se sitúa a un quilómetro aproximadamente. Dende que empezamos a andaina xa pasamos por fragas de carballos, por soutos de castiñeiros ou por piñeirais como o de Abraído. Agora e ata Froxán imos atravesar un sobreiral, fermosa masa boscosa a base de unha multitude de sobreiras. Este tipo de árbore é característica dos bosques mediterráneos, e a súa presenza nestas montañas lucenses débese ao microclima máis cálido que se orixinan nas ladeiras sur de esta serra, que buscando o abrigo dos ventos do norte e as raiolas do Sol cara o sur posibilitan a vida destas árbores. A súa cortiza funciona como defensa propia fronte aos incendios, pero o seu aproveitamento por parte do home para fabricar tapóns para botellas ou mesmo para a construción, é o motivo polo que atopamos moitas sobreiras descascadas coa madeira roxiza cara o exterior.




Chegamos a Froxán pola súa zona máis alta e ao empezar a baixar por entre as súas rúas xa vemos a fermosura de esta pequena aldea de montaña, un grupiño de unhas trinta casiñas de pedra con tellados de lousa que se separan unhas de outras por estreitas rúas. Agora parece que a maioría de estas casas só están habitadas ns fins de semana por familias foráneas que buscan a tranquilidade da serra nos tempo de descanso. Sen lugar a dúbida en Froxán debemos facer unha parada e perdernos entre as súas casas.





Na parte máis alta de Froxán encontramos a Fonte do Milagro, dende alí atravesando unha pequena estrada tomamos o antigo camiño que unía Froxán co Vilamor, antigamente era un camiño moi transitado dado que nesta última é onde se sitúa a igrexa da parroquia. Entre campos de cultivo imos abríndonos paso  de forma ascendente para ir adentrandonos no bosque. Teremos que facer con calma esta subida, non é demasiado pronunciada pero pode acabar cansando; o bosque é de zonas cálidas, bastante xesta con sobreiras, aciñeiras e piñeiros, con algún que outro castiñeiro ou carballo perdido. O camiño acaba morrendo nun cruce onde con sorte podemos ver un cartel indicativo que nos dirixe ao miradoiro do Cabezón; segunda e última derivación do día e que nos levará ata un promontorio onde podemos ver dende o alto o val que forma o Lor á altura de Froxán.





Dende o Cabezón volvemos ao anterior cruce para coller o ramal contrario, seguimos ascendendo por unha ancha e incomoda pista a modo de cortalumes que nos levará ata o alto do monte, dende alí tan só nos queda descender cara Vilamor disfrutando das vistas da serra e saboreando os últimos e cómodos quilómetros da ruta.





Dende lonxe vemos a torre da igrexa de Vilamor e axiña facemos a entrada na aldea, fermosa vila de montaña con casas de pedra amoreadas, algunhas unidas a outras con pequenas pontes sobre as rúas, casas con balcóns e galerías de madeira e de esquinas redondeadas, unha gozada de aldea na que acotío atopamos a visitantes inmortalizando a súa visita coa axuda de cámaras de fotografar.





Supoñemos que esta ruta vai a ser do voso agrado pero xa nos diredes como vos foi!!!