sábado, 9 de decembro de 2017

PR-G 27 RUTA DE QUEGUAS



Distancia
7 Km
Dificultade
Moderada
Tempo
 2:30 horas
Tipo de Roteiro
Circular
M.I.D.E.
2.2.2.2.
Inicio da ruta
N41° 58.120' W008° 06.467'
Descarga Roteiro
FOTOS


Pola miña parte esta ruta foi unha mestura de temeridade e de andar por andar. En xaneiro de 2016 estaba por terras da Limia con toda a mañá libre e achegueime ata o Xurés para facer un par de rutiñas curtas; a primeira foi o PR-G 128 Ruta do Pan, e como son rutas curtas que se poden facer facilmente nunha xornada achegueime ata Queguas para facer esta outra ruta. Temeridade sí e ganas de andar por andar tamén, pois as condicións meteorolóxicas eran nefastas, orballo e moita néboa que ademais de impedirme coñecer unha ruta que pintaba fantástica, podería significar que me perdese no monte e xa sabemos o que isto pode significar a esta altitude. Prometo que volverei para facer a ruta en condicións e espero que vos teñades máis sentidiño ca min e non saiades a camiñar en malas condicións.







Queguas é unha de esas pequenas aldeas da montaña ourensá, situada a poucos quilómetros da fronteira portuguesa, esta pequena aldea no corazón do Xurés da inicio a unha pequena pero fermosa ruta de montaña. De carácter circular, este recorrido achegaranos a zona alta da serra, deleitándonos coas vistas do parque natural e con non demasiada sorte poderemos ver algo de fauna salvaxe ou grupos de vacas ou cabalos. Pequena ruta sen apenas quilómetros chans pero que con calma non presenta maior dificultade.






A arquitectura de Queguas non espertou en min demasiado interese, é unha pequena aldea de montaña agrupada con mestura de arquitectura popular coas comúns alteracións tamén populares a base de ladrillo e moito cemento. As súas rúas serán un avance do que será esta ruta, pendentes continuas que non darán descanso; non debemos esquecer que estamos ante un roteiro de montaña, pero ao mesmo tempo sen demasiada esixencia. Na zona alta de Queguas abandoamos definitivamente as pistas asfaltadas para adentrarnos no monte por uns sendeiros empedrados.






Estamos en pleno mes de xaneiro, nun inverno bastante chuvioso; os camiños que collemos despois de deixar Queguas semellan pequenos ríos, moita auga e moita lama que nos acompañará boa parte da xornada. Os camiños son os carreiros comúns de esta zona de Galicia, de uns dous metros de ancho pero en bastantes zonas cubertos de lousas de pedra. Esta característica fai que con auga sexan bastante esvaradíos, sendo de bastante axuda o uso de un bastón. Desde que deixamos Queguas non paramos de subir, e cando levemos un quilómetro de marcha chegaremos ás chamadas cuadras dos Carríns, restos de unhas casetas que empregaban poucos anos atrás para gardar o gando.






Dende as cortes dos Carríns iniciamos un novo treito de aproximadamente un quilómetro ata as cortes da carballeira, nada máis pasados os carríns vemos que o camiño perde inclinación, a zona é mais ou menos chan con bastante auga, o piso cheo de area e a contorna queimada polo lume; pasados eses primeiros cincocentos metros cambiamos o camiño por unha corredoira ascendente e cuberta de lousas; moi esvaradía pero fermosa de esas enmarcadas por uns balados cubertos por brións e líquenes e baixo unha espesa fraga de carballos e castiñeiros. Debemos ter moito coidado de non esvarar nas lousas molladas, pero a mestura de néboa, musgo e fraga espesa fixo do anaco un momento ben bonito.






As cortes da Carballeira son outro punto de inflexión da ruta, levamos camiñado uns dous quilómetros e estamos a uns 1000 metros de altitude. O Xurés é unha comarca de montaña que vive sobretodo da emigración e do seu gando. Características de esta montaña son as coñecidas vacas de raza cachena, de tamaño non moi grande pero de gran cornamenta. A maior parte do ano as vacas invernaban en Queguas, pero na primavera e no verán subíanse a montaña para que pacesen herba fresca. A función de estas cabanas era servir de cobixo tanto para animais como para gandeiros nesa tempada. Actualmente vemos que este grupo de cabanas está abandoado e  poucas gardan animais; tamén cambiaron a súa fisionomía substituíndo as cubertas de palla por antiestéticas uralitas; pero é que a  actividade agraria do centeo tamén parece que desapareceu da vida desta montaña.






Mentres subía pola pista que atravesa as cortes da Carballeira entre a néboa e numerosos carballos atopo a ermida da Ascensión, unha pequena capela de pedra a carón de un enorme carballo ideal para facer un pequeno alto no camiño. Estaba bastante canso, a ruta é pequena pero en esa mesma mañá xa recorrera a Ruta do Pan, estaba mollado, unha pendente non moi pronunciada pero sí continua, e moita humidade pasaron factura en mín. O recinto da ermida estaba rodeado por un pequeno murete cuberto de brión; o templo pequeno e de pedra con un tellado a dúas augas e con unha entrada principal a través de unha pequena porta con arco de medio punto, coroando unha pequena espadaña carente de campá; pero no que máis me fixei foi nun pequeno muro a modo de pórtico, semellante a un castro de tipo cangrexo. Sentei e descansei un anaco antes de proseguir.






As cortes das Carballeiras quedan atrás e continuamos o noso camiño, aínda nos queda outro quilómetro ascendente ata chegar ata a Casa da Moura. Ata este momento a verdade é que a climatoloxía non me molestou demasiado, pero dende as cabanas a verdade é que a ruta foi un pouco andar por andar só que co perigo de perderme na montaña. Pola parte de atrás das cabanas achamos un cruceiro de pedra e un sendeiro ascendente, por aí e por onde debemos continuar. A verdade é que cando recorrín esta ruta a sinalización era bastante aceptable e tan só debemos fixarnos un pouquiño nos cruces e en non confundir as marcas con outro trazado que nos leva a terras portuguesas. Os primeiros metros pican bastante para arriba pero camiñamos por unha pista ben definida que pouco a pouco se vai estreitando ó ir gañando altura, o característico non é a comodidade do camiño senón a vexetación; as árbores pouco a pouco van desaparecendo e a flora é a base de matogueiras, estamos na zona alta da serra e esta é a característica do Xurés, uces, toxos xestas e piornos sobre uns cumios redondeados con afloramentos de bolos graníticos que non puiden contemplar pola espesura da néboa.





A Casa da Moura é o punto intermedio do camiño e un novo elemento de interese nesta Ruta de Queguas. Galicia destaca entre outras cousas pola gran cantidade de elementos megalíticos. Esta Casa da Moura é un dos múltiples exemplos e posiblemente un dos dólmenes conservados a maior altitude. Os dolmenes eran túmulos funerarios do final do neolítico, unha pequena construción a base de varias laxes chamadas ortostatos e cubertas por unha superior. Esa construción chamada dolmen e que podemos contemplar estaba cuberta por terra formando unha pequena cova artificial onde depositar os restos funerarios. O que destaca deste xacemento é o seu nome, a Casa da Moura, toponimia que reflicte a crenza que había en Galicia nos pequenos seres máxicos, uns mouros ou trasnos que vagaban polo monte e vivían nestas mámoas. A crenza nestes feitos e coñecedores da avaricia dos mouros provocaron o espolio saqueo e violación continua das mámoas por parte da xente da zona na busca de tesouros ocultos.






A Casa da Moura ben sendo o punto intermedio da xornada, probablemente tamén o máis alto; esta zona ourensá non da sensación de altos cumios nin moita altura, pero estamos a unha altitude parella a dos coñecidos Lagos de Covadonga. Agora a marcha e ate case o final da andaina vólvese moi cómoda, amplas praderías de montaña e un camiño de carro moi ben definido, tan só teremos que ter en conta non confundir as marcas coas que nos conducen a outra pateada que remata en terras portuguesas. En falso chan imos perdendo altura e eu lamentándome de non poder disfrutar de estas vistas de montaña, as chocas das vacas escóitanse na espesura da brétema e tan só en algún claro podemos ver tanto vacas como cabalos pacendo.






Do que vai quedando da ruta non podo comentar moito máis debido as condicións climatolóxicas, para min só significou unha cómoda baixada por anchas pistas, pero seguro que en días soleados as vistas da serra do Xurés e as súas formacións graníticas farán a ruta moi agradable. Entre camiños e pasando por un curro de cabalos acabamos enlazando de novo o camiño polo que xa camiñaramos anteriormente á altura das casetas dos Carríns. Agora xa só queda desandar o camiño un quilómetro máis ata chegar a Queguas.






Esperemos que esta ruta fose do voso agrado e que teñades algo máis de cabeza ca min e non saiades ó monte con malas condicións meteorolóxicas. Xa nos diredes como vos foi!!!

martes, 25 de xullo de 2017

PR-G 116 Ruta do Con Negro - Arte ao Natural



Distancia
3,5 km
Dificultade
Fácil
Tempo
1 hora
Tipo de Roteiro
Lineal (pódese facer circular de xeito doado)
M.I.D.E.
1.2.2.1
Inicio da ruta
N42° 27.641' W008° 55.937'
Final da ruta
N42° 28.185' W008° 55.784'
Descarga Roteiro
FOTOS


A Ruta do Con Negro é unha de estas rutas que nos permiten coñecer un entorno natural único, con pouca contaminación humana e que nos fará pasar unha xornada agradable. Pode ser un roteiro curto e polo tanto unha boa opción e combinalo coa ruta do Adro Vello, tamén na zona de San Vicente do Mar. Rutiña curta, moi mariñeira e que camiñando uns centos de metros máis podemos facela circular sen problema ningún.





Para chegar ó inicio da ruta deberemos chegar ata a zona do Conchido en San Vicente do Mar, a mellor forma é seguir as indicacións do GPS, pero tamén podemos seguir as sinais que nos conducen ata o Hotel San Vicente; ó seu carón inicia a ruta. Para abaixo do hotel xa podemos ver un pequeno carreiro que tira casta abaixo e un cartel de inicio da ruta, arrancamos pegados ó muro do hotel e ó pouco tempo xa podemos ver a costa.





Estes primeiros 500 metros de ruta a través da zona do Conchido ímola facendo por anchos camiños rodeados de vexetación arbustiva; a medida que nos imos achegando ó mar o camiño vai gañando cada vez máis luz ata que chegamos a costa, na que a ruta volvese un verdadeiro escaparate. Podemos ver que á esquerda do camiño existe un valo que nos impide o paso, alí está emprazada unha batería militar con acceso restrinxido.





Como viñamos falando ó pasar 600 metros de marcha chegamos ó mar, agora o camiño tornase nun fermoso sendeiro costeiro e estreito. Estamos nunha zona de pouco cantil, e o pequeno sendeiro que tomará dirección norte estará formado a base de pequenas pedras ou laxes rodeadas de unha vexetación de costa bastante baixa. Esta senda mariñeira é moi cómoda de andar e permítenos disfrutar da parte exterior da ría de Arousa, pleno Atlántico presidido en todo momento pola illa de Sálvora.





Este debe de ser un dos poucos tramos das Rías Baixas sen estragar  pola man do home, multitude de pequenas calas, rochedos e pequenos baixos ou afloramentos de rocha entre as augas, posiblemente en tempo de verán sexa unha zona bastante concorrida de bañistas, pero na primavera que foi cando eu me acheguei ata esta zona estaba bastante liberada de xente. Unha de esas rochas que sobresaen das augas e o Con Negro, a carón de unha pequena praia co mesmo nome e tamén chamada o Con do Corvo, o Con Negro é unha espectacular rocha en unha paraxe ben fermosa. O entorno no que se rodea está cheo de pequenas praias con bastante pedra, dunas e moita vexetación costeira.




Pasamos o Con Negro e agora seguimos camiñando por un espléndido escaparate mariñeiro, o camiño será cómodo de andar, camiño carreteiro con bastante area que nos frea algo a marcha; estes camiños tan típicos da costa galega eran os que empregaban ata non fai moito tempo os veciños da zona para achegarse á costa cos seus carros de vacas coa intención de cargalos de algas coas que abonar os seus campos. A economía mariñeira das vilas pequenas estaba moi complementada coas labores agrícolas e calquera nutrinte era prezado para enriquecer as terras, si prestamos atención podemos ver os restos das rodeiras dos carros marcados nas rochas do camiño.





Dende o Con Negro aínda temos un quilómetro de continuas praias de area branca, bravas si cabe e das poucas que están a mar aberto na provincia de Pontevedra, pasaremos polas praias de Aguieira, Borreiro e Castiñeira, unhas pegadas a outras, salpicadas de cons e pouco humanizadas. Deberemos ter coidado de non saírnos da ruta para non estragar a flora da contorna.





A última praia pola que pasamos é a chamada de Castiñeira, e pola indumentaria dos poucos usuarios que había supoño que será nudista, intentei non molestar demasiado e continuei a ruta ata o final. Agora xa se deixa o mar de forma definitiva, continuase por un camiño ancho pero con algún desnivel ascendente ata o final da ruta. En 500 metros xa chegamos ás primeiras casas, e aquí tiven un pequeno error co gps e como non atopei marcas busquei o final da ruta pola miña conta dando un pequeno rodeo. Considero que sen importancia ó camiñar por zona asfaltada e entre un grupo de casas.





O trazado orixinal da ruta é lineal, e así a quixen conservar, pero continuando de fronte pola pista asfaltada e seguindo o mapa do gps chegaremos en dez minutos ó principio da ruta facendo un trazado circular. Tamén indicar que é unha rutiña moi pequena ideal para facer con nenos, pero si nos sabe a pouco a poucos metros arranca o PR- G 115 Adro Vello - Lembranzas da Historia, de características semellantes e que podemos enlazar facilmente ou achegarnos en coche.

Xa nos diredes como vos foi...



domingo, 26 de febreiro de 2017

PR-G 126 Ruta do Pan




Distancia
4,2 km
Dificultade
Media
Tempo
 1:30 horas
Tipo de Roteiro
Lineal
M.I.D.E.
1.2.2.2.
Inicio da ruta
N41° 57.922' W008° 08.585'
Descarga Roteiro
FOTOS


Buscando rutas por internet atopei este trazado chamado como A Ruta do Pan; as miñas expectativas sobre este pequeno recorrido sempre foron moi altas e aínda que pequeno recorre unha zona de media montaña na serra do Xures. A ruta está moi ben conservada e transcorre por camiños enlousados entre balados cubertos por verdes capas de brión. A ruta rematará en un espectacular mirador na chamada Casa do Frade, sobre o río Castro Laboreiro, punto que separa Galicia de Portugal.





A Ruta do Pan recorre o Parque Natural da Baixa Limia -  Serra do Xurés, situado no sur da provincia de Ourense e que limita co veciño Parque Nacional Peneda - Gerês xa en Portugal e formando entre os dous o único parque transfronteirizo de Europa. É unha zona de media montaña con presencia de grandes masas arbóreas e especies animais únicas como o lobo, a londra ou a vaca cachena.





O inicio da ruta está na entrimesa de Guxinde, ó final da aldea atopamos un cartel que sinala o arranque da pateada. Os primeiros metros serán entre as casa de Guxinde ata enlazar na parte baixa con un camiño de terra e moitas lousas de pedra. O día que elixín para facer a ruta orballaba un pouco e o camiño estaba completamente cheo de auga. Este tramo ten bastante desnivel e  entre as follas perdidas dos carballos e a gran cantidade de auga, as veces a modo de pequenos regos, facían o andar complicado e moi esvaradío, polo que recomendo facer sempre esta ruta en tempo seco.




En 500 metros rematamos o descenso e chegamos ó punto máis baixo da ruta, unha ponte de pedra cuberta de herba cruzamos o río Agro. Os seguintes 500 metros serán bastante chans, cruzaremos outra ponte tamén pechada por outra cancela e seguiremos por camiños a carón do río e bastante sombríos. Antes de comezar a subir localizamos a primeira derivación da xornada. A ruta está perfectamente sinalizada agás neste caso. A derivación remata nun muíño restaurado pero a poucos metros da ruta principal hai un cruce no que o poste de sinalización estaba no chan. Non tiña demasiado claro cal dos dous ramais coller e preferín dar volta a vía principal.





A partir de este lugar empezamos a ascender, en un quilómetro iremos gañando altura; o camiño tornase cada vez máis bonito, presenta os enlousados característicos do Xurés. Colocaban grandes laxes de pedra para aguantar do firme e non desfacer os camiños, como estamos vendo os desniveis rondan o 10% e a auga por momentos e nas zonas máis chans supera os dez centímetros; a pedra foi a solución para conseguir un camiño estable pero escorredizo. A carón fermosos muretes de pedra cubertos por brións e un fermoso bosque no que destacan os cerquiños e as súas follas espalladas polo chan.





A metade de ruta chegamos á aldea da Pereira, pouco antes de chegar xa imos vendo que a contorna cada vez está máis humanizada, aparecen os prados e as terras de labor. O gando é moi abundante nesta zona e a presenza de vacas e de ovellas coas súas chocas non deben sorprendernos. A aldea tocámola en un primeiro momento de resfilón, case esquivándoa, e continuando a ruta camiño da fronteira.




A Pereira queda atrás pero como dixen antes sería só a primeira pasada e eso débese a que ó pouco tempo de abandonar a aldea polo camiño principal chegamos a un cruce moi ben sinalizado e que abre camiño para unha nova derivación de por medio de un pequeno rodeo de un quilómetro aproximadamente volveranos a levar á Pereira. Como se pode ver no track da ruta eu non fixen a derivación en un primeiro momento, a ruta é lineal e a volta faise de novo polo mesmo camiño, así que este tramo deixeino para a volta.




Seguimos subindo e entramos en unha das zonas máis bonitas de todo o trazado, estamos camiñando pola zona do Mioto; o camiño aínda que con bastante auga e en continuo ascenso presenta o tramo mellor pavimentado, lousas ben cortadas e moi arregladiñas que fan moi agradable o camiñar. Aos lados balados de pedra húmidos e cubertos por brións e sobre eles multitude de carballos e de cerqueiros que ó perder as súas follas forman unha espectacular alfombra ocre.




A Gurita é a zona máis alta da ruta, xa queda menos de un quilómetro para rematar o recorrido e a contorna cambia totalmente. Non estamos a demasiada altura pero a masa arbórea desaparece e atopamos zonas de pastos e moito arbusto como xestas. Ata o final da ruta o único que nos queda é unha baixada ata a Casa do Frade. O día que elixín para coñecer a ruta probablemente non foi o mellor; abaixo chovía algo e arriba estaba todo cuberto por unha espesa nube. Este ten que ser un tramo de espectaculares vistas da serra e da zona portuguesa, cos característicos bolos graníticos do Xurés, pero eu isto só o supoño, por culpa da néboa non era capaz de ver máis alá de cen metros.




Chegamos ó final da ruta na chamada Casa do Frade, o punto final é un balcón natural que permite contemplar o fermoso río Castro Laboreiro. Dende o alto hai un remanso de paz, probablemente estamos observados por algún lobo ou corzo, pero a presenza humana é mínima. O río fai fronteira entre Galicia e Portugal, a coñecida raia administrativa que separa ós dous países. Uns metros máis abaixo hai uns muíños fariñeiros que lle dan o nome ó roteiro, pero un cartel desaconsella a baixada polo perigoso do trazado do camiño.




A ruta como tal xa está rematada e só nos queda desandar o andado cara Guxinde con coidado de non escorrer nas lousas do camiño. Si recordamos ó pouco de pasar a aldea da Pereira atopamos unha pequena derivación, pois a volta é o momento para coñecela, un camiño que rodea a aldea e remata recorrendo as súas rúas. Nada de outro mundo pero que nos cambiará o camiño. É certo que non está no track, pero non ten perda, iso si hai que prestar atención as marcas e seguir só as que indican derivación, xa sabedes as que están cruzadas por unha liña oblicua, pois na Pereira atopamos marcas de outra ruta que nos poden enganar e facer saírnos da ruta principal como foi o noso caso. 




Xa nos diredes como vos foi nesta fermosa ruta!!!




domingo, 1 de xaneiro de 2017

Ancares; Ruta dos Tres Bispos



Distancia
14 km
Dificultade
Baixa
Tempo
4 horas
Tipo de Roteiro
Circular
M.I.D.E.
1.2.2.2.
Inicio da ruta
N42° 49.140' W006° 55.262'
Descarga Roteiro
FOTOS


A finais do ano 2014 en un sorte que organizaba o blog Equipaxe de Man fomos agraciados con unha noite no Hotel da natureza Pontes de Gatín; a verdade é que todo saíu xenial e dende aquí o único que podemos facer e volver a agradecerllo e a recomendarvos tanto o blog de viaxes Equipaxe de Man como que vos animedes a pasar unha noite nas Pontes de Gatín. Dada a ubicación do hotel decidimos achegarnos a Degrada para recorrer a ruta dos Tres Bispos, posiblemente a ruta de montaña máis coñecida dos Ancares, moi sinxeliña e que nos permite adentrarnos na serra contemplando os seus cumes máis altos, bosques de acivros e carballos, e fermosas campas e goladas.





Moitas veces un tenlle cariño a unha ruta e non sabe o por que, neste caso si que o teño clarísimo, esta é a miña ruta favorita e foi a terceira vez que a fago. Como para moitos a ruta dos Tres Bispos foi o meu bautismo montañeiro fai preto de vinte anos, e dende aquela a miña paixón polos montes non fixo máis que crecer. Pasados uns quince anos volvín e engancheime de cheo no sendeirismo, e neste 2015 puiden gravar o track e compartilo con vos. Animádevos que seguro a vos tamén vos fará perder a cabeza.





Iniciamos a nosa ruta no albergue de Ancares a uns 1350 metros de altitude, deixamos o coche aparcado e vemos que a carón do aparcamento morre a estrada e arranca unha pista ascendente con restos de asfalto. Neste punto será onde teremos que comezar a ruta, aproximadamente durante un quilómetro camiñamos por unha pista ancha e cómoda con restos de asfalto. Ao rematar este tipo de piso chegamos a un cruce no que o camiño se bifurca, teremos que tomar o ramal da esquerda que sigue en ascenso xa que o da esquerda levaranos ao bosque de Cabana Vella polo que volveremos ó final da xornada. Practicamente é o único cruce da ruta e ademais está sinalizado con un monólito.





Este primeiro tramo da ruta que nos levará ata a Campa de Tres Bispos será en continuo ascenso pero de forma bastante moderada, debemos alcanzar os 1600 metros de altitude pero ao longo de seis quilómetros, unha pista ancha pola que podería pasar un coche sen problema e con pouco desnivel. A vexetación é arbustiva, con moito piorno e escoba, pero tamén aparecen bastantes carballos. 




No quilómetro cuarto chegamos á campa de Ortigoso, levamos xa un bo anaco camiñando por un cómodo camiño e disfrutando das vistas tanto do cordal formado polos cumes máis altos dos Ancares como do val que forma o río Vara, pero ó chegar a esta campa de Ortigoso vemos que por un momento o aspecto da ruta varía un pouco, o camiño segue sendo o mesmo pero en unha extensión non moi grande atopamos elementos característicos dos bosques ancareses como son os carballos, os freixos e sobre todo os acivros coas súas follas puntiagudas e os seus froitos vermellos que empregan ou empregaban as aves da zona para alimentarse no inverno. Este era o alimento dos urogalos, ou será si queda aínda algún.





A campa dos Tres Bispos da inicio a un novo tramo da ruta, o camiño morre neste gran circo e presentásenos dúas opcións, seguir polo camiño que se ve na fotografía cresteando ata o pico dos Tres Bispos, ou polo contrario baixar cara a Golada de Vara. Esta segunda opción foi a que fixemos nós por falta de tempo e en arte tamén por pereza. Dende esta campa podemos ver as altas cumes dos Ancares, Tres Bispos, Corno Maldito, Mustallar ou Penalonga entre outros. Esta campa é un fantástico lugar para descansar un anaco e contemplar as montañas, o nome dos Tres Bispos deriva de unha lenda medieval que dicía que nesta zona xuntáronse en reunión os bispos das dioceses limítrofes de León. Astorga e Lugo.






Desde a campa de Tres Bispos arranca un pequeno sendeiro que nos conducirá ata a golada de Vara, a ruta cambia por completo, adentrámonos nun bosque de carballos, abeleiras, piñeiros e acivros; un estreito sendeiro de quilómetro e medio no que será difícil perdernos, un camiño moi pisado sempre descendente entre unha espectacular fraga.





A golada de Vara ábrese ante nós ó final do sendeiro, un enorme prado que invita a que nos tiremos na herba un anaco a descansar e observar tranquilamente tanto as montañas como a fauna, non é complicado atoparnos con algún pozo. Esta zona está atravesada por un cómodo camiño que ven da zona do refuxio da campa de Brego e que segue cara o bosque de Cabana Vella. A trama do camiño volve a ser semellante a do primeiro tramo, ancho e bastante cómodo de andar, iso si a partir de este lugar arranca o terceiro treito diferenciado da ruta.




Dende a golada de Vara continuamos a ruta e adentrámonos de novo no bosque; a poucos metros estará a fonte do río Vara quen nos vai a acompañar uns dous quilómetros. O camiño ata que deixemos o río vai a ser sempre descendente, ancho pero con bastante pedra solta polo camiño que nos poden relentizar a marcha. Pasiño a pasiño imos entrando no bosque de Cabana Vella. Unha marabilla de bosque no que habitan lobos, xabarís, corzos ou si aínda existen algunha pita do monte; en canto a flora sobresae o carballo, pero son moi habituais os acivros e incluso algún teixo. Pouco a pouco imos descendendo entre o criscar das follas ata chegar ós 1150 metros de altitude no que abandonamos o río Vara co seu monte para empezar a ascender cara Cabana Vella.





Ata o enlace co treito de ida quedan uns catro quilómetros de ascenso e un desnivel positivo de uns 350 metros, a verdade é que non ten demasiada complicación a non ser que sexa un día no que aprete o calor; entre carballos e acivros chegamos rapidamente a unhas antigas construcións xa abandoadas e que dan nome ó bosque. Son as Cabanas Vellas, unha antiga factoría forestal ou serradoiro instalada na zona arredor dos anos 40 do século 20. No seu momento foi unha gran factoría para a zona traballando moitos veciños tanto nas serras como no transporta da madeira en carros, cando funcionaba incluso contaba cun teleférico para o transporte. Seguimos subindo e os carballos dan paso a unha maior presenza de acivros, para acabar desaparecer o monte alto pola altitude e dar paso de novo a piornos e escobas.





No momento que deixamos o bosque parece que a ruta xa está rematada, e practicamente é así restaran un par de quilómetros polos que pasaremos por un amplo portal, enlazaremos co cruce do primeiro tramo e baixaremos de novo cara o albergue. Este é o tramo das vistas, certo é que deixamos atrás o cordal e o Penarrubia pero dende o alto podemos ver os cumios de boa parte da serra, outra vista da ruta e non menos agradable.





Como podedes ver esta é unha ruta moi completa, posiblemente a ruta máis clásica dos Ancares galegos, animádevos a recorrela que seguro que non vos vai a defraudar!!!